فروآلیاژها، آلیاژهایی هستند که از آهن و یک یا چند عنصر دیگر تشکیل شده‌اند و شرایط آسان داخل شدن عنصر یا عناصر مورد نظر به فولاد یا چدن مذاب را فراهم می‌کنند. نقش این عناصر می‌تواند شامل اکسیژن‌زدایی و یا ایجاد ساختار مورد نظر و دستیابی به خواص فیزیکی و شیمیایی مطلوب برای کاربردهای معین انواع فولاد و چدن باشد.fe

این عناصر عبارتند از سیلیسیم، منگنز، کروم، مولیبدن، وانادیوم، تیتانیوم، کبالت، نیکل، تنگستن و… افزودن عناصر فوق‌الذکر به‌صورت خالص به آلیاژهای آهن (فولاد و چدن) به دلایل زیر انجام نمی‌شود:

1. عناصر فوق به‌شکل خالص بسیار گران و هزینه تهیه آنها بسیار زیاد است.

2. نقطه ذوب عناصر در حالت خالص بیشتر از حالت آلیاژی است و لذا ایجاد دمای مورد نظر برای ذوب علاوه بر ایجاد هزینه‌های بیشتر برای تولید، مشکلات فنی و تولیدی دیگری نیز به دنبال دارد و اصولاً استفاده از فروآلیاژها به‌طور قابل‌توجهی آسان‌تر از افزودن عناصر به‌صورت خالص است.

بعضی از فروآلیاژها نقش جوانه‌زایی فازهای معینی از جمله گرافیت کروی و یا بهینه‌سازی و پالایش ریز ساختار را در آلیاژهای چدن‌بازی می‌کنند و به این فروآلیاژها مواد تلقیحی یا جوانه‌زا Inoculant می‌گویند.

کاربرد عمده فروآلیاژها در صنایع تولید آهن و فولاد، ریخته‌گری و الکتروسازی است. از این‌رو فروآلیاژها در تولید فولاد و قطعات ریخته‌گری فولادی و چدنی نقش منحصر به‌فردی ایفا می‌کنند لذا توسعه ظرفیت فولاد و چدن در کشور با افزایش مصرف فروآلیاژها همراه است. بر این اساس، تولید فروآلیاژها، از نظر کمی و کیفی به تولید فولاد وابسته است و هر قدر تولید فولاد بیشتر باشد نیاز به فروآلیاژها بیشتر است. از آنجا که تولید فولاد در توسعه اقتصادی نقش مهمی دارد، لذا تولید فروآلیاژها برای اقتصاد ملی از اهمیت بسیاری برخوردار است.